تبليغاتX
قهوه ای و ده دقیقه

قهوه ای و ده دقیقه

نوشته

    قراره پشت پنجره گلاي شعرو آب بديم

    مي گن گلاي شاعرا هميشه سبزو آبين

    رنگ چشاي جنگل و نگاه خيس آسمون

      همون دو تا مسافري كه عاشق رهايين

 

تو  پاييزا، دل  گلا، وا مي شه  پر پر نمي شن

لبا رو غنچه ميكنن،مي گن هلو تو عكس شب!

گلا  تبسم  مي كنن  به  جنگل  و  به  آسمون

به بارون و  برگاي  زرد، براي  اثبات  ادب!

 

ترانه   با   ترانگي ،  به   سمت    شاعرانگي-

مي ره  ولي  نمي رسه،  ديگه   ترانه  قرمزه

يعني دلش خون شده از اون آدما كه نقطه چين...!

گلاي   پشت   پنجره   مي گه   ترانه   قرمزه

 

                           ***

رختاتونو   سوا  كنين   از  چمدون  خاطره

ملالتون : ملالمون  ،    مسافراي    آسمون

بياين ديگه  توي اتاق، پنجره مال  شاعراس

نفس نفس مي زنه باد بيرون در دوون دوون

 

بيايين بشينين تو اتاق،نگيد  كه  وقت  رفتنه

من مي دونم مسافرين،صابخونتون مهربونه!

بيايين يه چايي بخورين،بدش برين تا پنجره

بفهمه  كه   ترانگي ، پنجره   نيس   آسمونه...

 

م.ا

23 مهر

 

 

 

+نوشته شده در پنجشنبه 24 آبان1386ساعت1:10توسط مینا آقاخانی | |