فضاي بوسه پر از انعكاس لبها بود

نگو چقدر؟ولي مكث بوسه زيبا بود

در التهاب نگاهت كه ممتد و جاريست

وفور اشك  براي  غزل،معما  بود

اگر چه  از لبه هاي  لب  تو  افتادم

نشانه هاي تودر قلب من، هويدا بود...

لبي كه لب به لبت شد- مسافرباران-:

كسي نبود به جز، عاشقي كه اينجا بود...

كسي نبوده به جزمن، كه خرد ونابوداست

كسي كه مثل غزل، عاشق  تمنا  بود...

يكي نبود ؟ ، يكي نه ،دو تا؟، سه تا؟، ده تا؟

نه، بوسه بوسه شبها:هزار ويك((تا)) بود

شبي كه بعد هزار آمده مقصر نيست...

اگر چه فاصله تا انتهاي دنيا  بود-

غروب و حسرت  اين  بوسه هاي  بي تقدير

به مرگ از(( تو)) نوشتن...

                  ((من))و ((تو)):

                                رويا بود...

فروردين 87

م ي ن ا آ ق ا خ ا ن ي

تهران